RSS բաժանորդագրություն 

Загрузка...

Գլխավոր էջ » Հոդվածներ » ՆԵՐԱՇԽԱՐՀ

Ինչու՞ չենք «լսում» ինքներս մեզ  1081


Դու արդեն շնչահեղձ ես լինում առօրյա հոգսերի ու պարտականությունների տակ, նույնիսկ մի պահ չես գտնում կանգ առնելու ու մտածելու` «Ինչն է ինձ այսպես հոգնեցնում, որն է իմ սրտի ուզածը, ինչ է թելադրում ինձ իմ ներքին ձայնը, ինձ սրտամոտ է այն ամենն, ինչով զբաղված եմ ողջ օրը, թե պարզապես ինձից դա է պահանջվում և վերջ»:

Այդպես ամեն օր դու ինքդ քեզ հոշոտում ես, սպանում ժամանակդ, որը ետ պտտել հնարավոր չէ… Քայքայում ես առողջությունդ, որը չի վերականգնվում: Ու զարմանալի չէ, որ օրդ ավարտում ես անբավարարության զգացողությամբ: Իսկ հաջորդ օրն սկսում ես հոգնած ու նկարդայնացած, շրխկացնում դուռն ու սկսում քո խելահեղ վազքը…


Ընդամենը շրջապատի պահանջները կատարելով` մարդը խաղալիք է դառնում ուրիշների ձեռքին, ովքեր թելադրում են նրա բոլոր քայլերը: Երբ ես վերջին անգամ արել այն, ինչը սրտամոտ ու հաճելի է քեզ: փորձին ինքդ քեզ հարց տալ և անկեղծ լինել: Իսկ ճշմարտությունը միշտ չէ, որ համըկնում է մեր ցանկություններին: Նույնիսկ շատ հաճախ մենք այնքան ենք հեռանում ինքներս մեզնից, որ չենք հասկանում, թե իրականում ինչ ենք ուզում:

Այդ առումով միայն երեխաներն են, որ լրիվ անկեղծ են. նրանք հստակ գիտեն թե ինչ են ուզում, ինչով են ցանկանում զբաղվել, ում հետ ընկերություն անել, ում ինչ-որ բան խնդրել, ում օգնել և ում սիրել: Դրա համար էլ նրանք անհոգ են և ուրախ…

Ցանկանում ես այլևս չապրել այն կյանքով, որն իրականում քոնը չէ… Անպայման լսիր սա, և մի պահ կանգ առ ինքնահոսի տրված վազիդ մեջ:

 









на русском  In English

Հավանաբար կհետաքրքրի նաև...


Կիսվիր հրապարակմամբ ընկերներիդ հետ...



loading...

Загрузка...



Այլ հոդվածներ «Ինչու՞ չենք «լսում» ինքներս մեզ»  թեմայով կարդա ԱՅՍՏԵՂ:

Առաջարկում ենք նաև...


ՆԵՐԱՇԽԱՐՀ բաժնի ԱՄԵՆԱԸՆԹԵՐՑՎԱԾԸ՝ այստեղ


Կատեգորիա: ՆԵՐԱՇԽԱՐՀ | Ավելացրեց: Admin (01.05.12) Դիտումներ: 1081 | Տեգեր: Ներաշխարհ, ներդաշնակ կյանք, հոգեկան հավասարակշռություն, հոգու խաղաղություն, Փիլիսոփահություն